Wierszyki miłosne to króciutkie utwory literackie pozwalające na wyrażenie swoich uczuć w kilku niezwykłych słowach. Miłosna poezja ma swoje początki już tysiące lat temu. Wtedy jednak zakochani mieli utrudnione zadanie. Dostęp do słowa pisanego to jedynie przekazywanie z rąk do rąk ręcznie pisanych poematów. Najczęściej pozostawała więc inwencja własna, a miłosne wierszyki jako takie niestety nie istniały. Średniowiecze kojarzone raczej z zaściankowością i zacofaniem pamiętało również o miłości. Skąd by się wziął słynny motyw rycerza i księżniczki? Smok, ręka królewny, pół królestwa. Okazuje się, że również w średniowieczu uczucia znajdowały swoje ujście. Kiedy nadeszły wieki oświecenia również literatura piękna zwróciła się w kierunku niesamowitych, miłosnych historii, zakochanych, romantycznych legend. Straszliwe wojny spowodowały, że miłość do ojczyzny stała się równie potężna lub nawet potęźniejsza niż uczucie do drugiej osoby. Zaraz potem zdarzyło się coś strasznego i niespodziewanego. Szczególnie ostatnimi czasami miłość tak jakby stała się czymś bardzo pospolitym. Znalazła swoje ujście w komercyjnych operacjach finansowych kolosów. Zamiast długich listów kochanków są miłosne smsy, zamiast wierszyków są wspólne wypady do hipermarketu. Który z panów znajduje teraz choć chwilkę żeby pójść na pokrytą kwiatami łąkę i wyszukać dla ukochanej rzadkie, zapomniane kwiatki. Teraz wystarczy kupić czerwoną różę, taką samą jak miliony innych. Zapomnieliśmy trochę o romantycznej miłości i indywidualizmie. Globalizacja zdaje się sprowadzać do wspólnego mianownika również miłość. A szkoda, bo wspólny wieczór przy miłosnej poezji w pachnącym ogrodzie wśród starych grusz wciąż może być czymś niesamowitym. Takie miejsca jeszcze istnieją. Dawni poeci przypominają nam je, obrazy te widzimy wczytując się w wierszyki miłosne.